Leven uit geloof 

KORTGELEDEN sprak ik met twee paar bezorgde grootouders. Hun kinderen, Johan en Svanish, met hun driejarige dochter Anna gingen de zending in. Ze zijn de eerste IJslandse zendelingen, die niet met en vast salaris van de Staatskerk, in Oost Europa gaan werken. Ze verkochten letterlijk alles wat ze hadden, inclusief winterkleding, om hun opleiding via Jeugd met een Opdracht (Slavic Ministries) te kunnen betalen. De nieuwe charismatische gemeenschap van Reykjavik was onder de indruk van dit echtpaar. Toen moest het geld nog binnenkomen voor hun onderhoud. Johan was altijd al een speelse dromer geweest. Maar dit liep toch de spuigaten uit.

'Téo, kun jij hen niet stoppen. Dit gaat toch niet?' zeiden de grootouders. Ik kon ze uitleggen dat er vrijwillige maandelijkse gaven binnen zouden komen. Maar ik kon hun zorgen goed aanvoelen en vertelde wat van mijn eigen ervaring van 'leven uit geloof'.

Wie betaalt dat dan?

Toen ik mijn ouders vertelde dat ik zendeling wilde worden, kwam ook mijn vader met dezelfde vraag: '... en wie betaalt dat dan. Waar krijg je je salaris van?' Mijn vehaal over 'leven uit geloof' maakte toen niet veel indruk. Het was duidelijk dat Pa het nog niet erg zag zitten. Geen wonder ook, hij had dit nog nooit eerder in de prakijk zien werken. Intussen gebeurde er veel in mijn leven en dat van mijn ouders. Ze begonnen met een interkerkelijke zendingsbidstond, die kortgeleden zijn 30-jarig bestaan vierde! Heel wat zendelingen hebben een graantje meegepikt uit de onuitputtelijke 'zendingspot'.

Zeven jaar geleden vroeg een van mijn ochters: 'Pa, wat kost een retourtje naar Sint Maarten?' Ik schoot in de lach. Toen volgde er een heel verhaal waarom ze toch dringend haar vriendinnen die net naar Sint Maarten verhuisd waren wilde opzoeken. Ik bleef glimlachen. Toen kwam de klap op de vuurpijl: 'Pa, je lacht nu wel, maar als God het nu eens wil?'... Toen volgde er een tijd van bidden. Moet dit? Mag dit? Kan dit? Hoe moeten we dat betalen? Tenslotte werd het ons allemaal duidelijk: twee dochters moesten naar Sint Maarten.

Ik sprak met ze af dat ze zelf verantwoordelijk waren voor het geld. We zouden niets extra's voor hen doen. Twee jaar lang lagen ze krom. Opa's, Oma's en tantes werden belaagd. Elke verjaardag, elk rapport werd gebruikt om te bedelen. Er ontstond een huisindustrie waarin oorbellen werden vervaardigd. Op alle Harderwijkse scholen liepen kinderen met onze creaties. De zolder werd leeggehaald voor verkoop op de 'zwarte markt'. En... al het geld kwam binnen. In die twee jaar leerden onze kinderen meer over bidden, plannen, geld, sparen en volhouden dan ooit.

Wat is 'leven uit geloof?'

'Leven uit geloof' is na de vijftiger jaren een nieuw begrip geworden. Zoiets als een 'leven van giften via een rondschrijfbrief'. Het is de levensstijl van sommige rondreizende evangelisten of bijbelleraren. Maar zo'n invulling van dit bijbels begrip verarmt de betekenis wel heel erg. 'God zal in al mijn behoeften heerlijk voorzien in Christus Jezus' (Filip. 4:19) is er voor de hele gemeente. Heel wat uitkeringsgerechtigden beginnen te merken hoe hard de bezuiniging toeslaat. Dus is er regelmatig de gelegenheid om te leren hoe God voorziet. De penningmeester van onze gemeente vertelde laatst hoe hij onder de indruk was van het trouwe geven van mensen met een minimumloon. Hoe kun je echter leren leven uit het geloof dat God voorziet, als je een stevig salaris hebt? Wat leren uw kinderen nu van uw manier van geldbesteding?

Ik denk dat een nieuwe kijk op de woorden van Paulus kan helpen. 'Mijn God zal in al uw behoeften naar zijn rijkdom heerlijk voorzien, in Christus Jezus' zegt Paulus. Hij had dus geloof voor anderen! Leren geven uit geloof, is ook leven uit geloof! De moderne manier van fondswerving voor organisaties is meestal via een dringend appèl, liefst gericht op het schuldgevoel. Maar mensen worden 'ellende moe' en sluiten zich af voor de buitenwereld. Nee, leven uit geloof is leven in overleg met God. Een welgestelde christen in Noorwegen leerde me dit: niet de nood, maar God bepaalt waar mijn geld naar toe gaat.

Dit soort geven, in persoonlijk overleg met God, moeten we allemaal leren. Op die manier krijgt God een kans om zijn werk te sturen. Leren leven uit geloof betekent dat je ook voorbereid bent voor slechtere tijden.

Deze decembermaand

Leren geven, omdat de Heer je daartoe inspireert, kan juist deze decembermaand een nieuwe glans geven. Ook in Nederland groeit de stille armoede. Het plezier van 'profetisch geven', luisteren naar God en doen wat Hij je zegt, kon wel eens een dubbele zegen worden: de opwinding van het ontvangen van deze woorden van kennis en de verbazing bij degenen die de anonieme gift ontvangen. Maak het ook tot een familieproject. Kan de Heer een noodroep van een van zijn kinderen bij u laten overkomen? Ook als dat gebeurt zonder dat ze er zelf om vragen? Ook al heb je zelf niet veel, toch kunnen de woorden: 'Het is zaliger te geven dan te ontvangen' werkelijkheid worden.

Téo van der Weele