Droogbloemen 

Soms ontmoet je iemand weer na een lange tijd.
Je wisselt informatie uit.
Al luisterend word je echter steeds meer ongerust.
Je vriend van vroeger is net als een boeket droogbloemen:
Je kunt nog zien hoe mooi het was maar raak het vooral niet aan.
Op het vliegveld liep ik Tom tegen het lijf. Vanwege een vertraging konden we uitgebreid bijpraten. Al luisterend begon een vraag aan me te knagen. Waar zijn z'n vitaliteit, z'n vuur en vooral z'n dromen toch gebleven?! De gedachte 'droogbloemen' bleef me bij en ik besloot voorzichtig te proberen om 'dichterbij' te komen.

Teleurstellingen

Het laatste wat ik van Tom had meegemaakt was dat hij, na de doop met de Heilige Geest, zich heel vurig in zijn gemeente had ingezet. Tom vertelde hoe het verder was gegaan: de ene klap kwam na de andere. Zijn verloving werd verbroken. De gemeente waar hij zoveel van God's liefde had beleefd ervoer een pijnlijke scheuring. De zendingsorganisatie waar hij zijn boekhoudkundige talenten aan gaf, raakte in een crisis en stond bol van de spanningen. Er groeide een verkilling en hij trok zich terug uit dat werk. "Ik heb mijn oude hobby van postzegels verzamelen toen maar weer opgenomen". Er was een toon van zowel verdriet als woede in zijn verhaal.

Het is zo wel rustig

In een paar zinnen beschreef ik mijn huidig situatie. Met enig medelijden keek Torn me aan: "Ik word al moe als ik aan zo'n programma denk. Waar haal je toch steeds weer de veerkracht vandaan? Je zult toch ook wel je teleurstellingen hebben. Voor mij hoeft het niet meer zo nodig. Het is zo wel rustig." De mist was intussen nog dikker geworden. De zin:'het is zo wel rustig', bleef maar door m'n hoofd malen. Toen kwam het hoge woord eruit: "Bedankt datje er niet gelijk tegenin ging. Eigenlijk baal ik geweldig van deze grauwe stilte. Waar is mijn vuur gebleven?"

Terug naar het begin

Tussen al het geroezemoes lazen we samen Openbaring 2. "Maar ik heb tegen u, dat gij uw eerste liefde verzaakt hebt. Gedenk dan, van welke hoogte gij gevallen zijt en bekeer u en doe (weder) uw eerste werken." Tom begreep dat hij niet opnieuw naar het oude vuur of oude ervaringen hoefde te zoeken. Het gaat om Gods eerste liefde voor ons. Gods liefde, eeuwen oud en altijd vers.

Terug naar bijbels vuur

Soms moet God óns vuur doven, voordat Hij zijn vuur kan geven. In het Oude Testament was 'vreemd vuur' levensgevaarlijk (Leviticus 10:1,2). Het is maar goed dat God nu wat milder met ons omgaat! We krijgen nu gelukkig nog de gelegenheid om vreemd vuur en vuur van God te scheiden (II Korintiërs 7:1). Tom was oorspronkelijk erg blij met het vuur van de heilige Geest. Op de vuurgloed van de tegenslagen (1 Petrus 1:7), had hij echter minder gerekend!

Terug naar andere gelovigen

Tom was erg teleurgesteld in medegelovigen. Hij koos ervoor om in stilte weg te kruipen. Om 'eerst maar eens bij te komen'. Ik raadde hem aan om, nu hij geestelijk dakloos was, een tijdelijke 'schuilgemeente' te zoeken: een plaats waar hij, zonder enige verplichtingen, eerst eens bij kan komen. Prediking van het Woord werkt genezend (Psalm 107:20). Een definitieve keuze kan beter vanuit een innerlijke rust gebeuren, dan vanuit een gewond hart.

Terug naar geestelijke gaven

Het misbruik van geestelijke gaven - 'vreemd vuur' op God's altaar - is dodelijk voor gemeenteleven. Geen wonder dat Paulus de gelovigen in Korinte waarschuwt om 'profetie niet te verachten', maar te toetsen. Tom wist ervan mee te praten. Maar wat zijn de uitingen van 'de eerste liefde'? Spreken in tongen, aanbidding, profetie, het herkennen van het werk van God, wijsheid en inzicht, geloof voor anderen om hen te begeleiden naar genezing. Het zijn allemaal vormen van 'de eerste liefde van God', die door ons heen naar anderen kan stromen. Na teleurstellingen kan het wel eens zijn dat we die gaven liever maar aan een ander gunnen.

Blijf dromen

Tom was zijn visie, zijn droom kwijt. Hij had de hoop op wat God nog kon doen laten varen (Handelingen 2:17). Daardoor raakte hij ook de voortstuwende kracht van geloof kwijt (Hebreeën 11:1). Het is mogelijk om opnieuw een gemeente te vinden, verliefd te worden en vurig bezig te zijn. Daar zit wel een risico in. Nieuwe teleurstellingen en verwondingen kunnen we niet uitsluiten. Dat risico moeten we nemen, God doet dat immers ook met ons. Zonder de moed om risico's te nemen, worden we allemaal droogbloemen.

De mist was intussen opgetrokken. Bij het afscheid benadrukte Tom nog een keer. "Ik ben blij dat ik niet terug hoef naar mijn eigen eerste liefde, maar naar de eerste liefde van God voor mij. Daar heb ik nu wel geloof voor. Dwars door mijn eigen mist zie ik de zaak nu in ieder geval wat helderder!"

Téo van der Weele