Doen vrouwen dat ook dan?

 

Afgelopen week was ik in Noorwegen. Omdat ik les gaf in het gebouw van het Centrum voor Incest Overlevenden in Kristiansand keek ik eens rond in de bibliotheek. Daar zag ik een boek wat mijn aandacht trok: Women who sexually abuse children, door Jacqui Saradjian, ISBN 0-471-96072-1, Uitgever: John Wiley & Sons Ltd (UK), 1996.

De schrijfster is een Brits psychologe en ze maakte een studie van veertig Britse vrouwen die veroordeeld waren wegens seksueel misbruik van kinderen. Wat ik las bevestigde mijn vermoeden: er is een taboe op het onderwerp dat vrouwen dit ook doen. Als belangrijkste motivatie gaven ze aan dat het meestal een 'kicken op machtsmisbruik' was: "Het is een beter gevoel dan welke drug dan ook" zei een van hen. Een van hen was een duidelijke DID patiënt. Ze dissocieerde hele tijden van haar leven en volgens haar dochters misbruikte ze hen wel. Ze is veroordeeld, omdat ze verantwoordelijk werd geacht voor haar gedrag.
 
 

Hoeveel seksueel misbruik van kinderen door vrouwen in Nederland voorkomt weten we niet. Dat het ook hier gebeurd is me wel duidelijk. Ik weet nog hoe ik in het begin van mijn werken met volwassen slachtoffers van seksueel misbruik in de jeugd, enkele verpleegsters hoorde opbiechten, dat ze dit gedaan hadden, in het ziekenhuis. Ik wist toen niet erg goed hoe ik moest reageren. Ze hebben het aan God beleden en dat was het dan...

Ik kon toen eigenlijk niet erg geloven dat zoiets een verslaving zou kunnen zijn. Nu weten we dat wel. Het is mogelijk om er van te genezen; het is ook vaak het geval dat iemand de zaak onderdrukt. Een vrouw die last had van lesbische gevoelens ontdekte dit. Ze had een heel stuk van haar jeugd 'vergeten'. Ze weet nu hoe ze als kleuter een fles kreeg en tegelijkertijd seksueel werd gestimuleerd door een oppas dame. Ook op oudere leeftijd kwamen er concrete herinneringen naar boven.

Het begon allemaal toen we baden voor 'de vrede van God'. Ze ervoer die vrede ook. Tegelijkertijd merkte ze een onrust in haar lichaam. Door dit 'stereo voelen' was ze in staat haar jeugd 'opnieuw te herinneren'. Belangrijke delen ervan werden bevestigd door haar oudere zus. Het lichaam herinnert... Vergeven was voor haar al niet meer zo moeilijk. Ze is zelf een zeer bekwaam en ervaren therapeute. Intussen is ze gelukkig getrouwd en nu kan ze hier goed met haar man over praten.

Als je meer over dit onderwerp wilt weten dan raad ik je aan dit boek te bestellen.

Téo van der Weele